Eduardo Pondal

Eduardo Pondal Ponteceson jaio zen 1835ean eta Santiago de Compostelan prestatu zen, Medikuntza ikasiz. Han Galiziari, haren historiari, hizkuntzari eta horiek adierazteko gai izango zen kultura moderno baten beharrari buruzko ideia berriak sortzen ari ziren giro intelektualarekin harremanetan jarri zen. Medikuntzak tarte laburra baino ez zuen hartu haren bizitza profesionalean: poesia bihurtu zen haren jardueraren erdigune.

Haren idazkerak unibertso propioa eraiki zuen Bergantiñosen, Anllóns ibaiaren eta erreferentzia heroiko, zelta eta klasikoen bidez berrinterpretatutako Galizia baten inguruan. Lurralde zehatzaren eta mitoaren arteko konbinazio horrek Rexurdimentoko “bardo” nagusi bihurtu zuen. 1886an argitaratutako Queixumes dos pinos lanean, poetika horrek bere adierazpen osoenetako bat lortu zuen.

Pondalen poemetako batek, Os Pinos-ek, Galiziako ereserkiaren testua eman zuen azkenean, Pascual Veigaren musikarekin. Dimentsio zibiko horrek Pondalen arrakasta sinboliko handiaren zati bat azaltzen du, baina haren obra hizkuntza- eta forma-laborategi bat ere bada, galiziera erregistro kultu, epiko eta musikalitate handikoetara goratu nahi duena.