Memorias dun neno labrego

Memorias dun neno labrego apareceu en Bos Aires no cambio de 1960 a 1961, dentro do intenso ambiente editorial da emigración galega. O narrador é Balbino, un rapaz de aldea que escribe en primeira persoa sobre familia, escola, traballo, medo, amizade e as xerarquías que organizan a vida rural.

A forza do libro nace dunha aparente sinxeleza. Balbino observa o mundo desde unha posición subordinada, pero pensa, compara e pregunta constantemente. A súa mirada fai visibles relacións de clase, violencia, emigración e falta de oportunidades sen converter a narración nun tratado.

A obra acadou unha difusión excepcional e foi lida por xeracións de lectores dentro e fóra de Galicia. A correspondencia conservada entre Neira Vilas e Luís Seoane documenta tanto a relación arredor da primeira edición como a sorpresa do propio autor ante a identificación de moitos lectores coa experiencia de Balbino.